Sunday, April 23, 2017

I am Sure, You will miss Me...

Tags

I am Sure, You will miss Me....


એ દિવસે રાત્રે હું ઘરે આવ્યો અને મારી પત્ની માનસી જ્યારે મારું જમવાનું પીરસી રહી હતી, ત્યારે મેં એનો હાથ પકડ્યો અને કહ્યું, ‘મારે તને કશુંક કહેવું છે.’ એ શાંતિથી નીચે બેઠી અને જમવા લાગી. ફરી મેં તેની આંખોમાં જોયું અને મને જાણ થઈ કે મેં ખરેખર એનું મન દુભાવ્યું છે. મને ખબર ન પડી કે હું વાતની શરૂઆત કઈ રીતે કરું, છતાં હું જે વિચારતો હતો એ તો મારે એને કહેવું જ હતું. મેં સ્વસ્થ થઈને શાંતિથી મારી વાત શરુ કરી અને કહ્યું કે : ‘મારે છુટાછેડા જોઈએ છે….’ મારી ધારણાં મુજબ જ આ વાક્ય સંભાળતાં એના મોં પર સંતાપ ન દેખાયો, બલકે એણે નમ્રતાપૂર્વક મને પૂછ્યું, ‘શા માટે ?’ મારી પાસે જવાબ નહોતો...સહેજ મલકાતાં એ બોલી, 'એમ, I am sure, One Day You will Miss me....'

મેં એના પ્રશ્નનો વળતો જવાબ ન આપ્યો. એનો આત્મવિશ્વાસ તો જુઓ, 'I am sure You will miss me...' હું મૌન બની તેની સામે જોવાની હિંમત કર્યા વિના નીચે  જોતો જ રહ્યો. થોડા સમય પછી, છૂટાછેડાની  આ વાતથી તે ખૂબ ગુસ્સે થઈ. બાજુ માં પડેલ લાકડાનો તવેથો એ મારી તરફ ફેંકીને આક્રોશમાં બોલી, ‘માનવ, તું તો માણસ જ નથી….’ તે રાત્રે અમે બન્નેએ એકબીજા જોડે વાત ન કરી. તે રડતી હતી. મને ખ્યાલ હતો કે એને એ જાણવું હતું કે અમારા વૈવાહિક જીવનને થઈ શું ગયું છે ? પરંતુ હું એને સંતોષકારક જવાબ ના આપી શક્યો. હું પરીવારની ગરીબાઈ માંથી બહાર લાવવા સતત નોકરી અને ધંધામાં વ્યસ્ત રહેતો. મારા બહાર રહેવાના કારણે માનસી કોઈ કારણ વિના વહેમ રાખતી અને મારી સાથે ઝગડ્યે કરતી. હમેશ તે કહેતી, મારે તારો સમય જોઈએ, સંપત્તિ નહિ. મારી મનોસ્થિતિ સતત ત્રસ્ત રહેતી. સમય ની માંગણી સાથે શરુ થતાં ઝગડા અબોલા સાથે સુઈ જવાથી થોડો સમય શાંત થતાં. રોજના ઘરના ઝગડા અને મારે ફરજીયાત બહાર રહેવાના કારણે મારી અને માનસી વચ્ચે અંતર વધતું ગયું અને મારી સહકર્મી મીરા મારી નજીક આવતી ગઈ. મારું હૃદય હવે ‘મીરા’  માટે ધડકતું હતું એવું લાગતું. મીરા મને 'માનવ' બદલે 'માધવ' કહેતી. મીરા કહેતી કે ભલે સતયુગમાં માધવ મીરાનો ના થઇ શક્યો હોય પરંતુ આ જનમમાં માધવ જરૂરથી  મીરાનો  થશે જ.... હું મારી પત્નીને પ્રેમ કરું છું કે નહિ એ મારા માટે વિમાસણ બનતી ગઈ. મને એના માટે દયા ઉપજતી અને મારા માટે....
છેવટે અપરાધની અત્યંત લાગણી સાથે મેં છૂટાછેડાના દસ્તાવેજો તૈયાર કર્યા અને એમાં નોંધ કરી કે મારી પત્ની માનસીને અમારું મકાન, અમારી ગાડી અને અમારી જમીનમાં 30% નો ભાગ પોતાની માલિકીનો કરી શકશે. મારી પત્નીએ તે દસ્તાવેજો પર એક નજર ફેરવી અને પછી ફાડીને એના ટુકડા કરી દીધા. જે સ્ત્રીએ મારી સાથે એની જિંદગીના દસ વર્ષ વીતાવ્યાં હતાં તે મારી માટે આજે એક અપરીચિત વ્યક્તિ બનીને રહી ગઈ હતી. મને એનો સમય, સહારો અને ઉત્સાહ વ્યય કરવાનો ભારે પછતાવો હતો છતાં મેં જે કહ્યું એ શબ્દો હું પાછા નહોતો લઈ શકતો કારણ કે હું મીરા ને બહુ જ પ્રેમ કરતો હતો. મારી ધારણા મુજબ દસ્તાવેજો ફાડ્યા બાદ મારી પત્ની મારી સામે બહુ જ મોટેથી રડી પડી. મારી માટે એના આંસુએ મારી આઝાદી કે મારા છુટકારાનો સંકેત હતો. છૂટાછેડાની વાતે મારા મન પર છેલ્લા કેટલાક સમયથી કબજો કરી લીધો હતો; એ હવે વધુ દ્રઢ અને સ્પષ્ટ થતી જણાઈ. બીજે દિવસે જ્યારે હું મોડી રાત્રે ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે જોયું તો મારી પત્ની કંઈક લખી રહી હતી. આખો દિવસ પેલી જેન જોડે વિવિધ પ્રસંગોમાં વીતાવ્યા બાદ હું ખૂબ જ થાકી ગયો હતો, તેથી રાત્રી ભોજન કર્યા વગર જ ઊંઘી ગયો. હું વચ્ચે ઉઠ્યો ત્યારે મેં જોયું તો હજુ તે કંઈક લખી રહી હતી. ખેર, મને એની કોઈ પરવા નહોતી એટલે પીઠ ફેરવીને હું સૂઈ ગયો.
સવારે એણે અમારા છૂટાછેડા માટે અમુક શરતો મારી સમક્ષ મૂકી. એને મારી જોડેથી કશું જોઈતું નહોતું પણ એને છૂટાછેડા પહેલા એક મહિનાની નોટીસ જોઈતી હતી. એણે એવી વિનંતી કરી કે એક મહિના દરમ્યાન અમે બન્ને એક સરળ વૈવાહિક જીવન જીવવાનો પૂરેપૂરો પ્રયાસ કરીએ. એની આ શરતો માટેના કારણો બહુ સરળ હતા કારણ કે અમારા પુત્ર હર્ષ ને એક મહિનાના સમયગાળામાં પરીક્ષાઓ હતી અને અમારા છૂટાછેડાને લીધે એના અભ્યાસમાં કોઈ બાધા આવે એવું તે ઈચ્છતી નહોતી. આ શરત મને મંજૂર હતી. પરંતુ એણે કેટલીક અન્ય શરતો પણ મૂકી હતી. એ ઈચ્છતી હતી કે હું એ સમય યાદ કરું જ્યારે મેં અમારા લગ્નના દિવસે તેને ઊંચકી હતી એને અમારા શયનખંડમાં તેને લઈ ગયો હતો. એણે એવી વિનંતી કરી કે હું એને આ એક મહિના દરમ્યાન રોજ સવારે અમારા શયનખંડથી અમારા ઘરની મુખ્ય ઓરડીના દરવાજા સુધી ઊંચકીને લઇ જઉં ! શરત વાંચીને મને એમ થયું કે આ હવે ગાંડી બની ગઈ લાગે છે ! પણ અમારા સાથે રહેવાના માત્ર છેલ્લા દિવસોને સહન કરી શકાય એવા બનાવવા ખાતર મેં તેની આ વિચિત્ર માંગ પણ સ્વીકારી લીધી… ખાનગીમાં મેં મીરા ને પત્નીના છૂટાછેડાની શરતો વિશે વાત કરી ત્યારે તે આ વાહિયાત વાતો સાંભળીને હસી પડી. તેણે ધિક્કારપૂર્વક કહ્યું : ‘તારી પત્ની ભલે ગમે તે તર્ક અપનાવે પરંતુ એણે આ છૂટાછેડાનો સામનો તો કરવો જ પડશે…’
મેં જ્યારથી અમારા છૂટાછેડા વિશે મારી પત્નીને સ્પષ્ટ વાત કરી ત્યારથી અમારા બન્ને વચ્ચે કોઈ જ શારીરિક સંબંધ નહોતો. તેથી શરત પ્રમાણે પ્રથમ દિવસે જ્યારે મેં એને ઊંચકી ત્યારે અમને બન્નેને બહુ અતડું લાગ્યું. અમારો દીકરો તો અમારી પાછળ તાળીઓ પાડતો ખુશીથી કહેતો હતો કે : ‘આજે ડેડીએ મમ્મીને એમના હાથોમાં ઊંચકી છે……’ એના આ શબ્દોથી મને વેદના થઈ. શયનખંડથી મુખ્યખંડમાં અને તે પછી દરવાજા સુધી – એમ દસ મીટર કરતાં પણ થોડું વધુ અંતર મેં એને મારા હાથમાં લઈને કાપ્યું. એણે એની આંખો બંધ કરી અને મને એકદમ નમ્રતાપૂર્વક કહ્યું : ‘આપણા પુત્રને આપણા છૂટાછેડા વિશે વાત ન કરતાં.’ થોડા દુઃખ સાથે મેં હકારમાં માથું ધૂણાવ્યું. મેં એને દરવાજાની બહાર હાથમાંથી નીચે ઉતારી. તે કામ પર જવા બસની રાહ જોઈને ઊભી રહી અને હું કારમાં મારી ઑફીસે જવા રવાના થયો.
એ પછી બીજા દિવસે તો અમે બહુ સહજતાથી વર્તી શક્યા. તેણે મારી છાતી પર ટેકો લીધો. મને એના વસ્ત્રોમાંથી આવતી સુવાસનો અનુભવ થયો. મને એ સમજાયું કે આ સ્ત્રીને મેં છેલ્લાં ઘણા સમયથી ધ્યાનથી જોઈ પણ નથી. મને એ પણ સમજાયું કે તે હવે યુવાન નથી રહી. તેના મોં પર નાની કરચલીઓ છે અને એના વાળ પણ સફેદ થઈ રહ્યા છે. અમારા વૈવાહિક જીવને જાણે એના જોડેથી કર વસુલવાનું શરુ કર્યું હતું. એક ક્ષણ માટે તો હું વિસ્મયમાં મુકાઈ ગયો કે મેં આની જોડે શું કરી દીધું છે ! ચોથા દિવસે મેં જ્યારે એને ઊંચકી ત્યારે અમે ફરી નિકટ થઈ રહ્યાં હોઈએ એવું મને લાગવા માંડ્યું. આ એ જ સ્ત્રી હતી જેણે એની જિંદગીના દસ અણમોલ વર્ષ મને સમર્પિત કર્યા હતાં. પાંચમાં અને છઠ્ઠા દિવસે મને એહસાસ થયો કે અમારી નિકટતા વધી રહી હતી. મેં મીરા ને આ વાતની જાણ ના કરી. જેમ જેમ મહિનો વીતતો ગયો એમ એમ એને ઊંચકવું મારે માટે સહેલું થતું ગયું. કદાચ આ રોજની કસરત મને મજબુત બનાવી રહી હતી ! હું જયારે એને તેડીને બહાર લઇ જતો, તે ગીત ગુણગુણાવવાનું શરુ કરતી, 'તુમ મુઝે યું ભૂલા ન પાઓગે....' અને હું એની સામે દયા ખાતો જોઈ રહેતો....
એક સવારે તે અમુક વસ્ત્રો પસંદ કરી રહી હતી. તેણે અમુક પહેરીને માપી જોયાં પરંતુ બરાબર ફીટ બેસે તેવા એકેય કપડાં નહોતાં. નિસાસો નાખતાં તે બોલી : ‘મારા બધા વસ્ત્રો માપ કરતાં મોટા થઈ ગયા છે.’ ત્યારે અચાનક મને એહસાસ થયો કે તે કેટલી બધી પાતળી થઇ ગઈ છે. કદાચ એટલે જ હું એને સહેલાઈથી ઊંચકી શકતો હતો. મનોમન મને થયું કે અરેરે… એણે પોતાના દિલની અંદર કેટલી કડવાશ અને દર્દ છુપાવી રાખ્યાં હશે. હું એની નજીક ગયો અને તેના મસ્તકનો સ્પર્શ કર્યો. બરાબર તે જ સમયે દીકરો અંદર આવ્યો અને કહ્યું : ‘ડેડ, મમ્મીને ઊંચકીને બહાર લઈ જવાનો સમય થઇ ગયો છે….’ એની માટે તો એના ડેડી રોજ એની મમ્મીને ઊંચકીને બહાર લઈ જાય એ એની જિંદગીનો જાણે એક અનિવાર્ય ભાગ બની ગયો હતો ! મારી પત્નીએ દીકરાને ઈશારાથી નજીક બોલાવ્યો અને એને હૃદય સરસો ચાંપી લીધો. મેં મારું મોં બીજી તરફ ફેરવી લીધું કારણ કે મને ભય હતો કે ક્યાંક છેલ્લી ઘડીએ હું મારું મનનાં બદલી દઉં ! પછી મેં તેને રાબેતા મુજબ મારા હાથોમાં ઊંચકી એને શયનખંડમાંથી મુખ્ય ખંડ અને પછી મુખ્યખંડના દરવાજા સુધી એને લઈ ગયો. એના હાથ મારા ગળા ફરતે એકદમ નાજુક રીતે વીંટળાયેલા હતાં. મેં એનું શરીર એકદમ સજ્જડ રીતે પકડી રાખ્યું હતું. બરાબર એ જ રીતે જે રીતે અમારા લગ્નના દિવસે પકડ્યું હતું. પરંતુ એના આટલા ઓછા વજનને લીધે હું દુઃખી હતો. મને થતું કે શું કામ એ જીવ બાળતી હશે ?
છેલ્લે દિવસે જ્યારે મેં એને મારા હાથમાં ઊંચકી ત્યારે હું એક કદમ પણ આગળ ન વધી શક્યો. દીકરો એ સમયે નિશાળે ગયો હતો. મેં એને એકદમ સજ્જડ રીતે પકડીને કહ્યું, ‘મને એવી ખબર પડી ગઈ છે કે આપણી જિંદગીમાં નિકટતાનો અભાવ હતો….રુપીયા પાછળ મારી આંધળી દોટ, મારા સતત બહાર રહેવાના કારણે તારા તરફથી મારા પર વધતો અવિશ્વાસ અને તારા માવતરનો મારા અને મારા પરીવાર  માટે તિરસ્કૃત ભાવ હોઇ મારા અણગમા છતાં તારો મારી કે મારા માતા પિતા કરતાં  એમની સાથે અત્યંત નિકટતમ વ્યવહારના કારણે મને તારા થી દૂર અને મારી સાથે કામ કરતી મીરાની નજીક લાવતો ગયો અને....સહેજ અટકી આત્મ વિશ્વાસ સાથે મેં એને કહ્યું, ખરેખર હું તને ભૂલી શકતો નથી. મને મારી ભૂલ સમજાઈ, હું તને કેવી રીતે ભૂલી શકું ? હું તને કેવી રીતે છોડી શકું ?' એ પછી હું કાર લઈને ઓફીસ ગયો. કારને લોક કર્યા વગર એમાંથી ઝડપભેર કૂદકો માર્યો કારણ કે મને એ ભય હતો કે કોઈપણ પ્રકારનો વિલંબ મારો વિચાર બદલી દેશે. હું સીડીઓ ચઢીને ઉપર ગયો. મીરા એ દરવાજો ઉઘાડ્યો અને મેં એને કહ્યું :

‘સોરી મીરા, મારે હવે છૂટાછેડા નથી જોઈતા…’

તેણે મારી સામે આશ્ચર્યપૂર્વક જોયું અને પછી મારા કપાળ પર હાથ ફેરવ્યો : ‘તને તાવ તો નથી આવ્યો ને ?’

મેં એનો હાથ મારા કપાળ પરથી હટાવ્યો.

‘સોરી મીરા….’ મેં કહ્યું, ‘હું છુટાછેડાં નહીં લઉં. ખાસ તો મારું વૈવાહિક જીવન એટલે નીરસ હતું કારણ કે અમે અમારી જિંદગીના મૂલ્યોની કિંમત સમજતા નહોતાં. મારો સમય અને વ્હાલ મેળવવા પત્ની ઝગડતી જેને હું તેનો કંકાસીયો સ્વભાવ માની બેઠેલ.  એની કેટલીક ભૂલો હતી પરંતુ એટલી મોટી તો નહી જ કે હું તેને આમ સાવ તરછોડુ. હકીકતે એવું નથી કે અમે એકબીજાને પ્રેમ નહોતા કરતાં. અમારા વચ્ચે અખૂટ પ્રેમ તો હતો જ પરંતુ સમયને કારણે અમારી પ્રાયોરીટી બદલાયેલ. માનવની જરુરીયાત માનસી સમજી ના શકી અને મીરા એ માનવને માધવ બનાવો દીધો....આજે ફરી માધવ એક પામર માનવ બની ગયો.... હવે મને એહસાસ થાય છે કે જ્યારથી અમારા લગ્નના દિવસે હું એને મારી ઘરે લઈ ગયો હતો ત્યારથી અમારું મૃત્યુ અમને અલગ ન કરે ત્યાં સુધી મારે એને સાથ આપવાનો જ હોય.’ મારી વાત સાંભળીને જેન જાણે અચાનક નિંદ્રામાંથી ઉઠી હોય એમ આવાક થઇ ગઈ અને મને જોરથી એક તમાચો માર્યો અને પછી એટલા જ જોરથી દરવાજો બંધ કરીને ચોધાર આંસુએ રડી પડી.  'માધવ આજે પણ મીરા ને છોડીને જતો રહેશે ?? મીરા નું એ વાક્ય, આજે પણ મને પ્રાયશ્ચિત કરાવે છે. હું સીડીઓ ઊતરીને નીચે ગયો અને પછી કાર લઈને નીકળી ગયો.

રસ્તામાં એક ફૂલોની દુકાનમાંથી મેં મારી પત્ની માનસી માટે ગુલદસ્તો ખરીદ્યો. દુકાનદારે મને કાર્ડમાં કંઈક લખવા વિશે પૂછ્યું. મેં સ્મિત કર્યું અને લખ્યું, ‘ વ્હાલી 'પત્નીકા',  મોત આપણને અલગ ન કરી દે ત્યાર સુધી હું દરરોજ સવારે તને ઊંચકીશ….’ તે સાંજે હું ઘરે આવ્યો. મારા હાથોમાં ગુલદસ્તો અને મુખ પરની મુસ્કાન સાથે હું સીડી ચઢી ઉપર મારી પત્નીને મળવા ગયો…. માનસી અને હર્ષને પલંગમાં સુતા જોયા. મેં હર્ષને ખલેલ ન પહોંચે એ રીતે માનસીને જગાડવા પ્રયત્ન કર્યો પણ એ સમયે એણે એના દેહનો સાથ છોડી દીધો હતો....હા માનવને મૂકીને માનસી કાયમ માટે અનંત યાત્રાએ ચાલી નીકળેલ જે ક્યારેય પાછી આવશે એની શક્યતા પણ ના રહેવા દિધી. મારા હૃદય ની વેદના અવર્ણનીય હતી. મારી નજર તરત બાજુમાં સુતેલા હર્ષ પર પડી અને આંખમાં આંસુ ટપકવા લાગ્યાં...
એ પછી મને ખબર પડી, કે માનસી 'મારી પત્ની' છેલ્લા અમુક મહિનાઓથી કેન્સરથી પીડાતી હતી. મને દુઃખ ન થાય એથી એને આ વાત છુપાવેલ, અને હું ઘર - પરિવાર થી એટલો દુર જતો રહેલ કે મને એ પણ ખબર ન રહેલ કે મારી પત્ની કેન્સર જેવી ગંભીર બીમારીથી પીડાય છે.  તેનું વજન ઘટતું જતું હતું. પરંતુ હું તો મારી જાતને મીરાનો મોહન સમજી મીરા સાથે એટલો વ્યસ્ત હતો કે મેં અર્થાત આ માનવે એની માનસીની  કોઈ નોંધ જ લીધી નહોતી. એને ખબર હતી કે તે જલ્દી જ આ સંસાર ત્યજી દેશે, કદાચ એટલે જ એ  મારી સાથે મહત્તમ રહેવા  ઝઘડતી હશે....એને મારો સમય જોઇતો હતો જ્યારે મારે સંપત્તિ. મારા દીકરા સામે મારી કહેવાતી છાપ ખરાબ ન થાય એટલે તેણે છૂટાછેડાની વાત આગળ ન ધપાવી. કમસેકમ હું મારા પુત્રની સમક્ષ એની આંખોમાં એક પ્રેમાળ પતિ તરીકે રહી શકું તેથી તેણે આમ કર્યું. આજે પણ એના શબ્દો અને આત્મવિશ્વાસ ને હું અનુભવી રહ્યો છું, I am sure, you will miss me.' Yes, I miss her.... at each and every breath. કઠપૂતળી ની જેમ રમાડનાર પરમાત્મા ને શું કહેવું એજ સમજાતું નથી. એ રમાડ્યે રાખે એમ જ આપણે રમતાં રહેવાનું ???





ખરેખર તો આપણા જીવનની સુક્ષ્મ બાબતો જ આપણા જીવનમાં સૌથી અગત્યની હોય છે. એ નથી હવેલી, નથી ગાડીઓ, નથી મિલકત કે નથી બેંકમાં જમા કરેલાં આપણા નાણાં. આ બધી ભૌતિક વસ્તુઓ ખુશીઓનું કારણ બની શકે પરંતુ એ પોતે તો ખુશીઓ ન જ આપી શકે. એટલે તમારા જીવનસાથીના મિત્ર બનવા માટે સમય ફાળવો અને એકબીજા માટે એ તમામ નાની ઝીણી-ઝીણી વસ્તુઓ કરો કે જેનાથી તમારી નિકટતા વધી શકે. જયારે જયારે લગ્ન તૂટવાના કારણો જાણવા પ્રયત્ન કરીએ ત્યારે એક જ કારણ મળશે, 'બંને તરફથી અક્કડ વલણ....આપણે એ નથી વિચારતા કે આપણા માટે એ માત્ર ડિવોર્સ હોઈ શકે પરંતુ આપણા બાળક માટે ??? ન છુટકે લીધેલ છૂટાછેડામાં જો સ્ત્રી સંતાન ને પોતાની સાથે લઇ જાય અને બીજે લગ્ન કરી લે તો બાળકને માતા અને પિતાનો પ્રેમ મળે પરંતુ જો બાળક પિતા પાસે રહી જાય અને પિતા ફરી બીજે લગ્ન સંબંધ બાંધે તો ક્યારેક બાળક ને માત્ર પિતાનો જ પ્રેમ મળે છે   માતાનો પ્રેમ બહુ  ઓછો મળે. કહેવાય છે કે 'અપર માતા' હોય, પિતા નહિ... જેના જન્મને વધાવવા મીઠાઈ વહેચી હોય એના જીવનને નર્કાગાર બનાવવાનો કે એના જીવનને વિદ્રોહી બનાવવાનો આપણને અધિકાર ખરો ?? સ્ત્રી પુરુષ જયારે ડિવોર્સ લઇ બીજા સાથે લગ્નગ્રંથી થી જોડાય છે ત્યારે એ પોતાના સંતાન વિષે વિચારે છે ? પોતાની સાથે રહેનાર સંતાન ને નવા જીવનસાથી જીવથી વધારે વ્હાલ અને હૈયાથી વધારે હેત આપશે ? વિચારવા જેવું.... આવો અપરાધ શા માટે ? આ પ્રશ્ન જાતને પુછવા જેવો. ડિવોર્સ ની પરિસ્થિતિના નિર્માણ સમયે કોઈ એકે તો નરમ બની રસ્તો નીકળવો જ રહ્યો....અથવા પોતાના અને સાથે રહેનાર સંતાનના  જીવનને અંધકારમય બનાવવાનો સમય આવે. જે માતા પિતા દિકરી ના લગ્ન પછી એના પરીવાર માં બિન જરુરી ચંચુપાત  રાખે એ દિકરીના દુશ્મન જ કહેવાય. કદાચ આથી જ ભારતીય સંસ્કૃતિ માં દિકરી ના ઘરે માતા પિતા કે મોટા સભ્યો પાણી પણ પીવા નું પસંદ કરતાં નહી....એને પાપ માનતા અને આજે દિકરાના મા બાપ જુદા રહે અને વહુ સાથે 'ઘર સાસરીયા' પ્રત્યક્ષ કે પરોક્ષ રીતે  સાથે આવે.... 'ઘર જમાઇ' પ્રથા બંધ થયા પછી 'ઘર સાસરીયા'  પ્રથા દિકરીનું ઘર ઉજાળ નાર બની શકે છે. આવી વૃત્તિ વાળા માતા પિતાએ વિચારવું રહ્યું કે પોતાની દિકરી ના પરીવારમાં તેઓ આગ લગાવવાનું કામ તો કરતાં નથી ને...?

નીતીસરા ને જાણો છો ને...??.'કાર્યેસુ દાસી, કર્મેસુ મંત્રી, ભોજેસુ માતા, શયનેસુ રંભા, રુપેસુ લક્ષ્મી, ક્ષમયેસુ ધરતી, સતધર્મયુક્તા, કુલધર્મ પત્ની....' આ ગુણ ધરાવતી સ્ત્રીનું લગ્નજીવન ક્યારેય દુ:ખદ ન બને...આવીજ બાબતો પુરુષને પણ લાગુ પડે છે.

 ખરા અર્થમાં ખુશખુશાલ વૈવાહિક જીવનની આપને શુભકામનાઓ ! આપના જીવન સાથી જ આપના સાચા મિત્ર, માર્ગદર્શક બને એવી શુભેત્છાઓ....








This Is The Newest Post